ด้วยความที่แท้กซี่มีเกลื่อนไปหมด ก็ขึ้นอยู่กับดวงแล้วว่าเราจะได้เจอแท้กซี่แบบไหน  คุยกันถูกคอก็ดีไป แต่ถ้าซวยเจอแท้กซี่ที่ไม่ถูกชะตาขึ้นมา ก็จะเกิดอาการอึดอัดกระอักกระอ่วนอยากจะลงมันซะตรงนั้นแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเสียดายเงินค่าเริ่มต้นของแท้กซี่35บาท

ปกติผมจะขึ้นแท้กซี่บ่อยมาก เพราะว่าขี้เกียจรอรถเมล์ ขี้เกียจต่อรถหลายต่อ บางทีก็ต้องไปในที่ที่ไม่รู้จัก ไม่รู้อีกว่ารถเมล์มันจะไปยังไง ก็โบกมันซะเลยง่ายดี พอขึ้นไปผมก็มักจะเป็นฝ่ายชวนคนขับคุยก่อน คำถามdefaultก็ประมาณว่า รถติดไหมเพ่, ในเมืองฝนตกป่าว, ไรเทือกนั้น จะมีแท้กซี่บางคันที่จริงจังกับการโม้ ไม่รู้พี่แกไปเป็นกูรูมาจากทางไหน รู้เยอะจริงๆ ผมก็ฟังๆไป ฮาๆ

เท่าที่พอนึกออก เจอแบบเด็ดๆก็ประมาณ

แท้กซี่ธรรมมะ

เพิ่งดื่มเสร็จจากร้านเสวนา หน้า Major รัชฯ ก็ขึ้นแท้กซี่ วิทยุพี่แกก็กำลังฟังหลวงพ่อจรัลเลยทีเดียว … อึดอัดโครตๆ อารมณ์ประมาณเพิ่งกินเหล้ามา แล้วเปิดพระเทศน์ให้ฟังเนี่ยนะ..  ก็บอกพี่แกไป …. “พี่ครับ ขอฟังเพลงหน่อยดิ” เท่านั้นแหละ เหมือนกับไปกระตุกต่อมเมียด่าอะไรไม่รู้ พี่แกก็เทศน์แทนพระซะงั้น อธิบายความยิ่งใหญ่ของหลวงพ่อจรัล และคำสอน … บลาๆๆ แล้วก็ยังมีการแอบไปกัดวัดจานบินอีกว่าทำคำสอนของหลวงพ่อจรัลเสื่อมเสีย … มันสนุกตรงฟังดราม่านี่แหละ

แท้กซี่การเมือง

อันนี้เจอบ่อย ช่วงที่เสื้อแดงดุๆ แท้กซี่บางคันจะติดธงแดงไว้ชัดเจน บางคันไม่ติดธงแต่พอเข้ารถไปก็เปิดวิทยุคลื่นเสื้อแดงซะดังเลย … ชัดๆ อันนี้พูดอะไรไม่ค่อยได้มาก ถ้าเปิดประเด็นขึ้นมาเมื่อไหร่พี่แกก็พร้อมจะโวยวายไล่นายขึ้นมาทันที … เฮ้อ … เลี่ยงได้ก็เลี่ยงไป

แท้กซี่คนอิสาน

มักจะเจอเวลาจะกลับบ้านที่ต้องไปหมอชิด แท้กซี่ก็จะถามว่าจะไปจังหวัดอะไร พอบอกว่าจะไปขอนแก่น เหมือนกับการเปลี่ยนโหมดภาษาเขาซะงั้น กลายเป็นคนบ้านเดียวกันขึ้นมาทันที มีช่วงนึงผมเจอแท้กซี่อีสานบ่อยมาก จนรู้สึกผิดที่เกิดขอนแก่นแต่พูดอิสานไม่ได้กันเลย (แต่ผมฟังออกนะ)

แท้กซี่ยากจน

ตั้งแต่ขึ้นรถไป พี่แกก็เริ่มบ่นถึงความต้อยต่ำ การด้อยโอกาสทางการศึกษาทำให้พี่แกต้องกลายมาเป็นคนขับแท้กซี่ เช่ารถอู่ไปวันๆ พร้อมคำนวณรายรับรายจ่ายให้ฟังเสร็จสรรพ บอกว่าเหลือเงินกินข้าวแค่วันละร้อย ฟังๆไปในระยะทางสิบกว่าโล ก็เคลิ้มพอลงรถก็เลยจำเป็นต้องติ้บพี่แกไปหน่อย

ก็จะมีบางคันที่ชวนคุยแล้วไม่ค่อยคุยด้วย ไม่รู้จะอะไรนักหนา ก็ปล่อยๆไป …

หมดละมั้ง จบละกัน

สรุปใจความจากที่ผมเคยเขียนไว้ก็ประมาณว่า “วิศวกรคอมพิวเตอร์ซ่อมคอมไม่เป็น อย่ามาให้ผมซ่อมอะไรเลย!” เวลาผ่านไป ก็ต่อภาคสองละกัน

หวังว่าอะไรที่กำลังจะเล่าจะเป็นประโยชน์นะครับ

ทำไมต้องเรียนวิศวะคอม?

เหตุผลหลักข้อเดียวที่คุณควรที่จะเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ก็คือ “คุณชอบมัน(ชอบคอมๆ)” รองจากนั้นก็คือ คุณหลงไหลในเทคโนโลยี คุณใฝ่ฝันว่าคุณจะสามารถ”สร้าง”อะไรที่มีประโยชน์ให้กับโลก ไอ้ที่ว่า ชอบเล่นเกม ชอบเล่นเอ็มฯ ชอบพิมพ์เวิร์ดอาจจะพอเรียกว่าแรงบัลดาลใจได้ แต่มันไม่ดีพอที่จะเป็นเหตุผล เพราะฉะนั้นลองถามตัวเองจริงๆ ว่าคุณพร้อมจะฝากอีก 3/4 ของชีวิตไว้กับอาชีพนี้หรือไม่ ผมเคยเห็นเพื่อนที่เรียนแพทย์เพราะพ่อแม่สั่ง เรียนวิศวะคอม เพราะ “มีปัญญาเข้า” (ทั้งๆที่ชอบอย่างอื่นมากกว่า) แต่มันจะสนุกได้ยังไง ถ้าคุณไม่ได้ชอบมัน

วิศวะคอมไม่ใช่ช่างซ่อมคอม(เหรอ)?

คือมันเป็นความเข้าใจผิดอย่างยิ่งที่คิดว่า วิศวกรคอมพิวเตอร์จะซ่อมคอมได้เป็นเรื่องเป็นราว ที่ทำได้อย่างมากก็อาจจะเป็นการวินิจฉัยอาการเบื้องต้น วิเคราะห์ได้ว่าอะไรที่มันน่าจะเสีย แล้วก็เปลี่ยนมันซะ แต่คงไม่ใช่ระดับช่างคอมที่จะเอาโวลต์มิเตอร์ไปจิ้มดูว่าไฟมันลัดวงจรที่ไหน ทั้งช่างคอมและวิศวกรคอมพิวเตอร์ต่างก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน แค่ขับเคลื่อนระบบกันในคนละจุด

แต่สายงานของวิศวกรคอมฯก็ค่อนข้างจะต่างออกไป  แบ่งได้เป็น 3 สายหลักคือ

• Software : เมื่อมีความต้องการจากลูกค้าที่จะสร้างSoftware วิศวกรซอฟท์แวร์ก็จะนำความต้องการนั้นมาวิเคราะห์ วางแผน พัฒนาระบบขึ้นมา(เขียนโปรแกรม) และส่งมอบให้ลูกค้าให้ตรงกับเวลาที่กำหนด
• Hardware : ออกแบบและผลิตอุปกรณ์อิเลกทรอนิกส์ (พวกEmbedded system) เพื่อไปใช้เป็นส่วนประกอบของระบบที่ใหญ่กว่า
• Network  : ควบคุมระบบเครือข่ายขององค์กร(admin) หรืออาจจะเป็น ผู้ติดตั้งระบบ (SI) ที่จะนำอุปกรณ์เน็ทเวิคมาต่อพ่วงกันเป็นระบบ ให้สามารถส่งข้อมูลหากันได้ระว่างmachineหนึ่งๆ

ซึ่งบางงานอาจจะต้องการความรู้มากกว่าหนึ่งสาย ตอนเรียนก็ต้องเรียนทั้งหมด แล้วมาดูกันว่า จะเอาวิชาที่เรียนมาปะติดปะต่อสังเคราะห์ออกมาได้เป็นยังไงบ้าง ซึ่งคงไม่ได้ใช้ทั้งหมดที่เรียนมาหรอก อยู่ที่ว่างานได้ทำอะไร ในปัจจุบันนี้ งานสำหรับวิศวคอมถือว่าหาง่ายครับ(ถ้าไม่ได้เลือกงานมากเกินไป)

เรียนยากไหม?

บางคนอาจจะชอบเขียนโปรแกรม แต่ไม่ชอบไฟฟ้าอิเลกทรอนิกส์ บางคนอาจชอบเน็ทเวิคแต่ไม่ชอบเขียนโปรแกรม แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว ที่หลายๆคนไม่รู้ว่าต้องเจอ ก็คือวิชาคณิตศาสตร์ กรณีนี้ทำเพื่อนผมร่วงไปแล้วหลายคน  เพราะฉะนั้น ต้องทำใจให้พร้อมเลยว่าคุณจะเจอมันทั้งหมดแน่(เขียนโปรแกรม ไฟฟ้า แมท) เรียนยากไหม เป็นคำถามที่โดนถามบ่อย คำตอบมันอยู่ที่แต่ละคนด้วย ว่าจะตั้งเป้าหมายในการเรียนไว้แค่ไหน ถ้ากะเอาเกียรตินิยมเลย ยังไงก็ยากครับ ถ้ากะแค่เรียนจบมีงานทำ มันไม่ยากหรอกครับ ทุกอย่างล้วนอยู่ที่ความตัวเราเองเท่านั้น บางคนติดเกม ติดหลังมอ(กินเหล้า) เรียนไม่จบ แล้วก็ไปโทษอาจารย์ว่าใ้ห้เกรดน้อย ข้อสอบยาก มันก็ไม่ใช่ (อันนี้ไม่ว่าจะคณะอะไรก็ตาม) สุดท้ายแล้วเราก็เป็นที่พึ่งสุดท้ายของตัวเราเองเท่านั้น

ช่วงมอปลายเป็นช่วงที่สำคัญมาก ที่จะต้องค้นหา และตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง ใช้เวลาคิดทบทวนมากๆ อะไรที่มีความสุขที่่จะทำ ก็ตั้งเป้าไว้แล้วพุ่งใส่มันซะ

,Lucid dreaming พูดง่ายๆมันคือ “การรู้สึกตัวในฝัน” ไม่ว่าความฝันนั้นจะเป็นฝันดีหรือฝันร้าย เราก็จะสามารถดื่มด่ำกับสถาณการณ์นั้นได้มากกว่าปรกติ แต่มันไม่ใช่อะไรที่จะสามารถเกิดขึ้นได้ง่ายๆ

ได้มีการวิจัยแบบจริงจัง และสรุปวิธีเข้าถึงสภาวะ Lucid dreaming ไว้ว่ามี 3 วิธี

• เข้าถึงจากฝันปรกติ (DILD) – ปรกติที่เราฝันๆกันก็จะรู้สึกว่ามันเบี้ยวๆแปลกๆอยู่แล้ว แต่เราไม่ได้สนใจมัน และฝันต่อ ในการเข้าถึงด้วยวิธีนี้ ฝันก็จะดำเนินเรื่องราวไปสักพัก ก่อนที่คนฝันจะเริ่มสังเกตได้ว่ามันมีอะไรแปลกๆ (เรียกกันว่าเครื่องหมาย หรือ dream sign) จนกระทั่งรู้สึกตัวได้ว่า เขากำลังฝันอยู่
• เข้าถึงโดยวิธีเหนี่ยวนำ (WILD) – ผู้ฝันจะระลึกตัวเองอยู่เสมอ ตั้งแต่เริ่มนอนไปจนรู้สึกเคลิ้มๆ ช่วงนี้หัวเราก็จะเบลอๆ จนกระทั่งภาพในฝันมันชัด และเรายังรู้สึกตัวได้อยู่ ก็จะถือว่าเข้าถึง lucid dream ได้แล้ว
• การตรวจสอบการฝันอยู่เสมอ (MILD) – วิธีนี้ผู้ฝัน จะสมมติว่าตัวเองอยู่ในความฝันตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนหลับ และตอนตื่น ก็จะคอยถามตัวเองย้ำๆว่า “เรากำลังฝันไปใช่หรือไม่” และคอยมองหา dream sign อยู่เรื่อยๆ ถ้าพบก็จะรู้ตัวได้เลยว่า กำลังฝันอยู่ (วิธีนี้ผมว่าคนทำเนี่ย เข้าขั้นบ้าแล้วนะ)

หลายๆวิธีที่จะสามารถรู้สึกตัวได้ในความฝันมีจุดร่วมเดียวกันก็คือ “เราต้องมีสติอยู่” อันนี้คงไม่ได้ฝึกกันง่ายๆ แล้วก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าฝึกจนเก่งแล้วจะสามารถทำได้ทุกครั้งไป เพราะสมองมนุษย์เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าความรู้ของมนุษย์จะสามารถอธิบายได้

ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะผมเพิ่งตื่นขึ้นมาจาก lucid dream แบบเดาๆครับ(เข้าถึงแบบแรก)

เรื่องราวในฝันคือ ผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหารสักแห่งน่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเรือท่าสยาม = =” ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบโปสเตอร์หนังแปะอยู่มากมาย  แล้วพลันสังเกตไปเห็นโปสเตอร์หนังมันเป็นรูปขยับได้ (เหมือนใน harry potter) ก็เริ่มเอะใจ จึงเพ่งวิเคราะห์เข้าไปในโปสเตอร์ ตอนนี้ในขอบเขตของตาผมมีแต่โปสเตอร์ใบนั้นแล้ว กลับพบว่ามันมีแค่ตัวหนังสือภาษาอังกฤษ หลายๆคำ กระจัดกระจายอยู่ทั่ว และแค่กระพริบตา ตัวหนังสือมันก็เปลี่ยนไป ตอนนี้ผมรู้สึกตัวแล้วว่าผมกำลังฝันอยู่ ในใจของก็คิดว่า “เฮ่ย เท่ว่ะ” แล้วก็ลองกระพริบตาซ้ำๆดูว่าตัวหนังสือมันจะเปลี่ยนเป็นอะไรบ้าง จะมีหวยให้ผมรวยไหม แต่มันก็แค่เปลี่ยนไปเรื่อย ไม่เป็นคำอะไรทั้งสิ้น

หลังจากสนุกกับการสังเกตตัวอักษร ได้พักหนึ่งแล้ว ผมก็อยากจะหันไปหาคนข้างๆให้มาดูด้วย แค่นั้นแหละ ก็รู้สึกตัวได้ว่าขยับตัวไม่ได้ ภาพที่ชัดๆก็เริ่มลางไป ไปติดในสภาวะหนึ่ง มึนหัวนิดๆ ในหัวก็ได้ยินเสียง “จี่” ดังมาก (อารมณ์คล้ายๆตอนโดนผีอำ แต่ไม่ได้ฝืนให้ร่างกายขยับขนาดนั้น) ตอนนี้ก็เริ่มกลัวแล้ว ว่าจะออกจากความฝันได้ไหม แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็สามารถตื่นขึ้นมาพบกับโลกความเป็นจริงอันโหดร้ายได้สำเร็จ

ตื่นเต้นดีเหมือนกันนะ แต่หลังๆก็แอบเสียวอยู่ว่าจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาบอกรักพ่อซะแล้ว … จริงๆก็ไม่น่ามาเข้า lucidฯ ตอนนี้เลย อยากจะอยู่ในความฝันนั้นให้นานๆ นานอีกนิด

อ้างอิง

http://en.wikipedia.org/wiki/Lucid_dream

http://www.dmc.tv/forum/index.php?showtopic=1961

http://www.dreamviews.com/community/showthread.php?t=1886

* คัดลอกมาจาก wikipedia

นิราศภูเขาทอง แต่งโดยกวีเอกของโลก สุนทรภู่ … ส่วนตัวแล้วผมชอบโคลงบทนี้มากจริงๆ ท่องได้ตั้งแต่ประะถม ………

ก็มีคนถามผมมาพอสมควร(โดยเฉพาะช่วงนี้) ว่าเฟสบุ้คมันเล่นยังไง อะไรเป็นอะไร โอ้ยงงไปหมดแล้ว แล้วก็พาลเลิกเล่นมันไปอย่างนั้น เดี๋ยววันนี้จะมาเล่าคร่าวๆถึงเฟสบุ้คละกันนะครับ สำหรับคนที่ไม่รู้จะเริ่มเลยยังไง ก็หวังว่าโพสท์นี้จะพาคุณทะลวงจุด เข้าสู่โลกเฟสบุ้คได้นะครับ ^^

เฟสบุ้คคืออะไร?

เฟสบุ้ค เป็น สังคมออนไลน์อันหนึ่งซึ่งจะมีจุดเด่นที่แอพพลิเคชั่นต่างๆที่มีให้เลือกใช้้อย่างมากมาย ที่เล่นกันก็จะเป็นเกมซะส่วนใหญ่ จุดประสงค์จึงต่างกับของ Hi5 ที่จะเน้นไปด้านการนำเสนอตัวเองซะมากกว่า (ถึงเดี๋ยวนี้Hi5จะมีเกมเล่น แต่ผมก็ว่ามันยังไม่เวิค) ใครที่สามารถย้ายจากเล่น Hi5 มาเล่น Facebook ได้ ก็จะเกิดอาการติดFBอย่างไม่น่าเชื่อ

(รูปค่อนข้างเยอะครับ คลิกอ่านต่อละกัน)

แต่ใครที่จะย้ายมาเล่น FB จาก Hi5 ก็มีเรื่องต้องทำใจนิดหน่อยคือ

• เปลี่ยน Theme ไม่ได้ : เพราะงั้น สิ่งที่เราจะเห็นก็คือ สีฟ้าขาว ซึ่งเป็นโทนสีหลักของ FB นั่นเอง
• อัพเพลงไปที่หน้าแรก แล้วให้มันเล่นเอง ไม่ได้ ที่ทำได้คือ เป็นลักษณะการ “แชร์” เพลงเอาไว้ ใครสนใจก็คลิกตามลิงก์ไปฟัง
• อัพสไลด์คอลเลคชั่นรูปแอ้บแบ้ว ไม่ได้ แต่ถ้ารูปเฉยๆก็ไม่มีปัญหา
• สรุปคือ เราจะเปลี่ยนอะไรไม่ค่อยได้นั่นเอง

ว่างั้นแล้ว ใครที่ยังไม่สมัคร ก็เข้าไปสมัครเร็วเข้า >> คลิกเลย

กรอกๆๆ

ตรงนี้มันจะดึงเพื่อนของเราที่เล่นเฟสบุ้คอยู่มาจากเมล รู้จักใคร ก็ขอเป็นเพื่อนไปซะ

กรอกประวัติทางการศึกษาซักนิดหน่อย

คัดเลือกรูปที่คิดว่าดูดีกว่าเคนธีรเดช แล้วก็อัพขึ้นไป

ขั้นตอนการสมัครก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนอะไรมากมาย และมันก็มีรายละเอียดบอกชัดเจนทุกขั้นตอน กรอกๆ คลิกๆ  แป้บเดียวก็เสร็จ แล้วมันก็จะให้เรายืนยันผ่านเมลนิดหน่อย เมื่อเข้ามาแล้ว เราก็จะพบอะไรประมาณนี้

ด้านขวาบน จะเป็นส่วนของการตั้งค่า ไม่พอใจอะไร ไปเคลียร์กับมันซะ ตรงนี้ไม่มีอะไร

…

ที่มุมซ้ายบน จะเห็นเมนูหลัก ที่ไม่ว่าจะกำลังเล่นอะไร ก็จะเห็นมันอยู่เสมอก็คือหน้าต่างๆ ดังนี้

• หน้าแรก : จะเป็นหน้าที่รวมกิจกรรมต่างๆของคุณและเพื่อนๆที่ได้มีการ”เผยแพร่” จากการใช้งานแอพพลิเคชั่นต่างๆ
• ข้อมูลส่วนตัว : ก็จะเป็นอะไรที่เกี่ยวกับคุณเท่านั้น แอพฯที่คุณเล่น สเตตัสของคุณ หรือมีใครมาติดต่อคุณมันก็จะขึ้นที่นี่(Hi5เรียกว่าเม้น = =”) นอกจากนั้นก็ยังจะมีประวัติว่าคุณชอบนู่นนี่นั่น ก็มาระบายตรงนี้
• เพื่อน : รายชื่อเพื่อนนั่นเอง
• กล่องข้อความ : ข้อความที่ชาวบ้านแอบส่งให้ แบบว่าคนอื่นไม่เห็น

…

ที่มุมซ้ายล่าง จะเป็นเหมือน Shortcut ที่จะพาคุณไปยัง Features หลักที่ใช้บ่อยๆ หรือ แอพฯที่เพิ่งเล่นไป อะไรประมาณนั้น (ไอ้ตรงคำว่า แอพพลิเคชั่นน่ะ คลิกได้ เหมือนปุ่ม start ของ windows)

…

ขวาล่าง เป็นส่วนของ instant messaging ของ facebook พูดง่ายๆว่าเอาไว้แชท กับเพื่อนๆใน facebook นั่นเอง คุยตรงนี้ บางทีเผลอๆก็ลืมออนเอ็ม

เอาล่ะ ดูหน้าตาคร่าวๆแล้ว ลองไปเล่นแอพอะไรดูซักอันละกัน ตามซีนนาริโอนี้

สมมติว่าเราเห็นเพื่อนๆ เผยแพร่แอพที่มันเพิ่งเล่นไปบนหน้าแรก ในที่นี้ก็คือ Quiz ที่จะบอก “ไพ่ยิปซีประจำตัวคุณ” เราอยากเล่นมั่ง ก็จิ้มมันเลย

หริอคลิกนี่

หลังจากนั้นมันจะขออนุญาตเรานิดหน่อย เพื่อที่จะสามารถแสดงผลการเล่นควิซไปที่หน้าของเราได้ ตรงนี้ไม่มีอะไรต้องกังวล ก็อนุญาตไปเลย

จะเข้าสู่หน้าการกรอกแบบสอบถาม ก็ติ้งคำตอบที่อยากตอบ จากนั้นก็กดปุ่ม “Submit” ซะ ซึ่งมันจะอยู่ข้างล่างปุ่มสุดท้าย

หน้าต่อมา (โคดรำคาญเลย) มันจะให้เราแนะนำควิสนี้ให้เพื่อนๆ พอใจก็แนะนำไป ไม่พอใจก็คลิก Continue to result เพื่อไปดูผลการเล่นควิสได้เลย

โอ้ว ผมได้ The Lover เหรอเนี่ย (…. ไพ่ใบนี้ มันมีตำนาน) อ่านจบแล้วก็คลิกตกลงไปซะ

หลังจากนั้น มันก็จะให้เรากล่าวความรู้สึกอะไรนิดหน่อย และก็ เผยแพร่ (publish) มันซะ … แต่ถ้าไม่พอใจผลก็ไม่ต้อง publish นะ  กลับไปเล่นใหม่จนพอใจซะ ฮ่าๆๆ

เอาล่ะ publish แล้วใช่ไหม ทีนี้ลองกลับไปดูที่หน้าข้อมูลส่วนตัวของเราดู เราก็จะเห็นว่ามีผลQuiz เมื่อกี้แสดงอยู่แล้ว อันนี้มันจะถูกส่งต่อไปแสดงที่หน้าแรกโดยอัตโนมัติ ..

เป็นไงล่ะ ไม่มีอะไรยากเลยใช่ไหมล่ะครับ  ควิสเป็นแอพพื้นฐานที่เล่นง่ายที่สุดแล้ว ส่วนเกมที่สนุกๆ ที่ผมเล่นอยู่ก็แนะนำกันไป

• http://apps.facebook.com/restaurantcity/  Resta4rant city เกมสร้างร้านอาหาร
• http://apps.facebook.com/friendsforsale/ Friends for sale เกมขายเพื่อนปั้นค่าตัว
• http://apps.facebook.com/inthemafia/ Mafia wars เกมตั้งแก้งมาเฟีย อัพเลเวล แล้วไปฆ่าศัตรูซะ

มีอีกเยอะครับ ใครมีอะไรแนะนำก็บอกกันบ้างอะไรยบ้างนะครับ

ปล. ยังมีอะไรที่อยากโม้อีก มีภาคต่อแน่นอนครับ ^^